Waving Summer Goodbye!

Αποχαιρετώντας το καλοκαιράκι !!!


Τρέχω να προλάβω τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού μη μείνει παραπονεμένος, χωρίς μια ανάρτηση έτσι για το καλό!
Ξεκουράστηκα δε λέω αλλά δεν πρόλαβα να βαρεθώ βρε αδερφέ!
Και κάπου εδώ αρχίζει το μοιρολόι! Αχ, πάει έφυγε το καλοκαιράκι...έρχεται ο χειμώνας...αρχίζουν τα σχολεία..κλαψ κλαψ!

Κάθε τέλος καλοκαιριού, θυμάμαι, αρχίζαμε με τα αδέρφια μου τη γκρίνια λόγω του ότι θα ξεκινούσε το σχολείο και θα άρχιζε η σκλαβιά μας! Έτσι λέγαμε! Τραβάτε με και ας κλαίω, δηλαδή, αφού ουσιαστικά είχαμε βαρεθεί το καθισιό και ανυπομονούσαμε για αυτή την καινούρια αρχή!
Εγώ μάλιστα το απέδειξα περίτρανα καθώς δεν σταμάτησα από τότε να αρχίζω τη χρονιά μου πηγαίνοντας στο σχολείο, είτε ως φοιτήτρια είτε τώρα πια ως καθηγήτρια! Για μένα λοιπόν Πρωτοχρονιά είναι κάθε πρώτη του Σεπτέμβρη!

Έτσι, παραμονές Πρωτοχρονιάς, αποφάσισα να κάνω μια ανασκόπηση, όχι όλης της περασμένης χρονιάς (μιας και δεν ήταν από τις καλύτερες) αλλά του καλοκαιριού που μόλις πέρασε!
Το καλοκαίρι αυτό μου άρεσε γιατί ήταν τελικά, αφιερωμένο στη δημιουργία! Χαλάρωσα από τη δουλειά, προσπάθησα να διώξω το άγχος και έτσι αφιερώθηκα εκεί!

Συμμετείχα στην πρώτη μου έκθεση μαζί με άλλους ντόπιους χειροτέχνες,

Δυστυχώς δεν ήμουν όσο οργανωμένη θα ήθελα μιας και το έμαθα και το αποφάσισα πολύ αργά αλλά άξιζε τον κόπο μιας και γνώρισα πολύ κόσμο με κοινά ενδιαφέροντα! Μακάρι να είχαμε εκθέσεις και παζάρια χειροτεχνίας ανάλογα με αυτά του εξωτερικού!

 έραψα πολύ,
 για φίλες, φίλους, συγγενείς...

 για νεογέννητα μωράκια...

 


 και μωράκια που επρόκειτο να βαφτιστούν...

Μόμπιλ για την κούνια και το φωτιστικό με την ιστορία  του μικρού πρίγκιπα

 ανανέωσα το σπίτι μου μέσα και έξω και πήγα διακοπές μετά από δύο χρόνια!
  Γιούπιιιι! Ήταν Ωραία!

Τα λέμε σύντομα με μια συνταγή και μια ιστορία που είχα υποσχεθεί από τότε που ξεκίνησα το μπλογκ και μάλλον ήρθε η ώρα της...

Summer Breeze!

Καλοκαιρινή αύρα στο σπίτι μου!

Επειδή σε λίγο θα έρθει το φθινόπωρο -όπως δυστυχώς μου θύμισε η προχθεσινή μπόρα- και εγώ ακόμα θα περιμένω να βρω την κατάλληλη στιγμή που θα έχω ολοκληρώσει τη διακόσμηση του σαλονιού μου για να το φωτογραφίσω, είπα να μαζέψω ότι έχω κάνει μέχρι τώρα και να σας το δείξω πριν φύγω για διακοπές και τότε..., καλό χειμώνα!

Από τότε που χτίστηκε το διαμέρισμά μας και βάφτηκε το σαλόνι/τραπεζαρία/κουζίνα, ενιαίος χώρος(δυστυχώς και ευτυχώς) τα χρώματα που κυριαρχούσαν ήταν τα ζαχαρί, καφέ, μανιταρί!  Όταν έγινε η επιλογή να σας πω την αλήθεια, από τη μητέρα μου, δε συμμετείχα σχεδόν καθόλου, καθώς δούλευα σαν την παλαβή και έτρεχα ολημερίς στην Αθήνα και δεν είχα καθόλου μυαλό για παντρειές, σπίτια και τα συναφή! Εμπιστεύτηκα τη μάνα μου λοιπόν και τελικά, όπως συνειδητοποιώ τώρα, δεν είχα άδικο!

 Η αλήθεια είναι πως μ' αρέσουν τα γήινα χρώματα, φέρνουν μια ζεστασιά στο σπίτι. Το καλύτερο όμως, είναι ότι μπορούν να συνδυαστούν τέλεια με διάφορα χρώματα και έτσι έχεις έναν καμβά πάνω στον οποίον μπορείς να δημιουργείς! Στην πορεία και όσο ασχολούμουν με τη διακόσμηση του σπιτιού επέλεξα και τα έπιπλα μου να είναι στους ίδιους τόνους και έτσι τώρα δεν το μετανιώνω! Βέβαια χαζεύοντας σε διάφορα μπλογκ αγάπησα πολύ το λευκό και το shabby στυλ που επίσης σου δίνει μεγαλύτερη δυνατότητα να παίζεις με τα χρώματα, αλλά αποφάσισα ότι το μανιταρί ή cafe au lait που λέει και η μάνα μου, κάνει εξίσου καλή δουλειά σε συνδυασμό με το σκούρο βέγκε του ξύλου και τονίζει και κάποιες vintage country επιρροές που θέλω να έχει το σπίτι μου και που τις κληρονόμησε κυρίως από τη μαμά και τη γιαγιά μου!

Εμπνευσμένη από έναν πίνακα ζωγραφικής με κόκκινες αποχρώσεις θέλησα να είναι το κόκκινο το χρώμα που θα τονίσει τον καμβά μου και μου άρεσε πολύ! Το έβαλα παντού όπως θα δείτε και στις χειμερινές μου φωτογραφίες αλλά και σε αυτή την ανάρτηση! Το κόκκινο είναι ένα χρώμα αγαπημένο, που για μένα συμβαδίζει με όλες τις εποχές, οπότε δεν είχα σκοπό να το αλλάξω!

 Φέτος το καλοκαίρι όμως, ίσως επειδή για κάποιο λόγο το περίμενα με περισσότερη λαχτάρα από παλιότερα, είχα την έμπνευση να φέρω έναν καλοκαιρινό αέρα στο χώρο! Έτυχε να έχω και αρκετά γαλαζοπράσινα θαλασσινά στοιχεία και ενώ μέχρι τώρα τα είχα κάπως παραμελημένα γιατί το πολύ μπλε μου φαινόταν ψυχρό, όταν αποφάσισα να μπουν στο χώρο, σε συνδυασμό με κάποια ριχτάρια, μαξιλάρια που έραψα, αποζημιώθηκα πλήρως!

Πάνω στην τρέλα της αλλαγής θέλησα να εξαλείψω εντελώς τα ίχνη του κόκκινου, για φέτος το καλοκαίρι τουλάχιστον. Αν και συνδυάζεται υπέροχα το μπλε με το κόκκινο και σίγουρα δεν θα αργήσει το καλοκαίρι που θα τα παντρέψω!
 
 Πήρα λοιπόν τα υφάσματα από κάτι παλιά ριχτάρια που είχε ράψει για το σπίτι της η μάνα μου, ένα γαλάζιο λινό παντελόνι της θείας μου που δεν το φορούσε πλέον και ένα λουλουδάτο γαλαζωπό που προοριζόταν για φουστάνι μου όταν ήμουν μικρή και ανανέωσα όλα τα μαξιλάρια, ξεκινώντας από το μεγάλο και συνεχίζοντας με τα μικρά τα οποία ήταν στα χρώματα του σκαμπό και ήθελαν και αυτά μαζί με το σκαμπό την αλλαγή τους! Δεν πέτυχαν; τι λέτε;

 

Φυσικά δεν έχω τελειώσει ακόμη! Μένει να ράψω μια γοργόνα να κάνει παρέα στα κοχύλια και τις ζωγραφιστές πέτρες από τη Μήλο! Εδώ να σημειώσω ότι τόσο οι πέτρες όσο και το καδράκι είναι ζωγραφισμένες απο τα χεράκια της μαμάς μου! Ψάχνω επίσης να βρω ένα δίχτυ για να πλαισιώσει όλο αυτό το θέμα στο τζάκι μου, Α και να ράψω μερικά μεγαλύτερα κοχύλια και να πάρω και ένα κερί για το κηροπηγιάκι μου! Την γοργόνα την έχω στα σκαριά αλλά πολύ φοβάμαι ότι τα υπόλοιπα θα τα ετοιμάσω λίγο πριν μαζέψω για φθινόπωρο! Δε βαριέσαι, ποτέ δεν είναι αργά! Μέχρι τότε καλά μπάνια και καλή ξεκούραση!

My Balcony!

Το μπαλκόνι μου!

Θα μπορούσα ίσως, να ονομάσω την ανάρτηση μου, "My Balcony makeover" που φέρνει και έναν αέρα ανανέωσης μαζί του, σαν τίτλος, αλλά η αλήθεια είναι ότι ένα μπαλκόνι όπως και ένας κήπος, βρίσκεται σε συνεχή ανανέωση και οι αλλαγές είναι πολλές μιας και μιλάμε για πολλούς ζωντανούς οργανισμούς που εξελίσσονται, μεγαλώνουν, ανθίζουν, αρρωσταίνουν και πολλές φορές δυστυχώς πεθαίνουν!

Το πιστεύετε ότι αυτό το λουλουδάκι με τα φούξια άνθη είναι κάκτος; κοιτάξτε τη βάση του, απίστευτο;

Πάντα ήθελα να έχω ένα μπαλκόνι τεράστιο και φυτεμένο σαν όαση, το μπαλκονήσι μου όπως σοφά ανέφερε μια μπλόγκερ, όπου θα περνώ ξένοιαστα τα καλοκαίρια μου! Ε, δεν το πέτυχα ακριβώς αλλά το προσπαθώ και με αυτά που έχω συνεχώς το βελτιώνω!

Το μπαλκονάκι μας λοιπόν είναι μεσαίου μεγέθους, ούτε πολύ μεγάλο.ούτε πολύ μικρό, έχει περίεργο σχήμα (κυματοειδές θα έλεγα) και το χτυπάει ο ήλιος μέχρι αργά το μεσημέρι! Δυστυχώς λεφτά για τέντες δεν υπάρχουν κάτι που θα ήταν πολύ καλό, όχι μόνο για τον ήλιο αλλά και για τα αδιάκριτα βλέμματα, μιας και ήμαστε στον πρώτο και σχεδόν στο ύψος του δρόμου! Anyway!
Αν και μια τραπεζαρία δεν θα με χάλαγε, λόγω έλλειψης χώρου αποφάσισα να το κάνω περισσότερο καθιστικό και να αφήσω χώρο για τα φυτά μου!

Δεν έχουν πλάκα τα εσωτερικού χώρου όπως γυρίζουν τα κεφαλάκια τους και ψάχνουν να  βρουν τον ήλιο, μοιάζουν με παιδάκια που κρυφοκοιτάνε!

Η αναζήτηση για τα κατάλληλα έπιπλα απέβη άκαρπη, μιας και δεν μου άρεσε κάτι τόooσο και αυτά που μου άρεσαν, είτε ήταν πολύ μεγάλα, είτε πολύ ακριβά! Τότε λοιπόν έπεσε η ιδέα! Ήταν η περίοδος που αγοράσαμε καναπέ για το σαλόνι και έτσι οι δύο πανάρχαιες πολυθρόνες που χρησιμοποιούσα προσωρινά από το σαλόνι της μάνας μου βρήκαν τη νέα τους θέση! Φυσικά έπρεπε να αποφασίσω το χρώμα που θα τις έβαφα! Είχα ερωτευτεί το χρώμα της μέντας ή βεραμάν ή γαλαζοπράσινο τέλος πάντων και το ήθελα οπωσδήποτε! Ο κεραμιδί τοίχος της πολυκατοικίας μας με χαλούσε βέβαια μιας και είχα άλλους χρωματικούς συνδυασμούς στο μυαλό μου αλλά συμβιβάστηκα και τελικά δεν απογοητεύτηκα! Έτριψα τις καρέκλες και τις έβαψα, αυτό ήταν το πρώτο βήμα! Φυσικά άλλαξα και την ταπετσαρία τους, αφού απο καθαρή τύχη βρήκα καταχωνιασμένο ένα ύφασμα ακριβώς ίδιο με το χρώμα του τοίχου! Μετά βρήκα ένα μπαμπού τραπεζάκι που είχα ως φοιτήτρια και το έβαλα ανάμεσα τους!
 
 Επόμενη κίνηση ήταν οι γλάστρες! Αποφάσισα τα χρώματα τους να είναι το κλασσικό κεραμιδί που υπήρχε ήδη στο χώρο, το σκούρο πράσινο και όλες τις υπόλοιπες επέλεξα να τις βάψω στο χρώμα της μέντας όπως τις καρέκλες! Ευτυχώς είχα αγοράσει μπόλικο χρώμα και μου έφτασε για να βάψω και τα φαναράκια μου που έβαλα στο περβάζι του μπαλκονιού, αλλά και κάμποσες πέργκολες που αγόρασα φέτος με στόχο να προστατευτούμε από τον πολύ ήλιο σε ένα βαθμό και μαζί με τα φυτά που θα αναρριχώνται επάνω στις πέργκολες να πετύχω το στόχο- ζούγκλο-όαση και να καλυφθούμε και λίγο από τους γύρω!

Περιττό να πω ότι κάπου εκεί ανακάλυψα ότι οι πέργκολες είναι πανάκριβες και ότι αν είχα τα υλικά θα μπορούσα να τις φτιάξω μόνη μου! Κρίμα που δεν έχω αναπτύξει και την ξυλουργική τέχνη!Βρήκα τις πιο φθηνές που μπορούσα τις έβαψε ο αντρούλης μου στο γνωστό αγαπημένο χρώμα-θέμα του μπαλκονιού και έγιναν πολύ ωραίες!

Παρατηρήσατε την σακούλα ανακύκλωσης δίπλα στο επιπλάκι μου-θέλω πολύ να την αντικαταστήσω με έναν γαλβανιζέ κάδο στο χρώμα φυσικά της μέντας αλλά είναι και αυτοι πανάκριβοι!Που θα μου πάει-κάτι θα σκεφτώ!

Κάτι που με ξετρέλαινε και ήθελα πολύ να έχω στο κήπο-μπαλκόνι μου, ήταν αυτά τα ανακυκλωμένα έπιπλα που εκτελούν χρέη πάγκου εργασίας στον κήπο και stand για διάφορες γλάστρες! Στην αρχή είχα κάτι πλαστικές συρταριέρες αλλά δεν μου άρεσαν καθόλου, μέχρι που μοιράστηκα την ιδέα με την μανούλα μου!

Μεγάλη καλλιτέχνης, ούσα η ίδια στο παρελθόν, είχε βάψει και ζωγραφίσει πολλά αντικείμενα και μικροέπιπλα τα οποία στόλιζαν το εργαστήρι της και το πατρικό μου! Αποφάσισε λοιπόν να μου χαρίσει ένα υπέροχο επιπλάκι με ντουλαπάκι και συρτάρια το οποίο ήταν ήδη βαμμένο και ζωγραφισμένο στα χρώματα που ήθελα! Απίστευτο; Από το 1979 παρακαλώ! Όταν μου θύμισε την ύπαρξη του έπεσα από τα σύννεφα που το είχα ξεχάσει! Ότι θα είχα τόση ταύτιση με τη μάνα μου πριν τόσα χρόνια! Τελικά το μήλο έπεσε κάτω απ' τη μηλιά και το επιπλάκι ταίριαξε μούρλια όπως βλέπετε και εσείς!
 
 Τώρα θέλω να της κλέψω ένα βαρέλι και μια καρδάρα που έχει, στα ίδια χρώματα, για να βάλω επάνω τις γλάστρες μου, αλλά μου αντιστέκεται! Που θα πάει, θα την πείσω!

Αφού τελείωσα με τα βασικά αποφάσισα να βάλω και λίγη ραπτική τέχνη εκεί που μπορούσα!Έβαλα κάποιες πινελιές και έχω στα πλάνα και άλλες! Φυσικά πρωταγωνιστές είναι τα πουλάκια μου στο κλουβί τους και ακόμα περισσότερο το σκιάχτρο μου! Όταν το είδα στα βιβλία της Tone Finnanger απλά το ερωτεύτηκα και το έφτιαξα και αυτό να στολίζει τον κήπο μου μαζί με διάφορα άλλα μικροαντικείμενα που είχα φτιάξει από πηλό παλιά και άλλα που αγόρασα, τα τοποθέτησα σε διάφορες μεριές του μπαλκονιού μου και είναι τα πλασματάκια που του δίνουν ζωή και πολύ μου αρέσουν!
 

 

 Στα σχέδια έχω και μαξιλαράκια για τις πολυθρόνες μου, μερικά σπιτάκια για τα πουλάκια που θέλω να κρεμάσω στα κλαδιά και κάτι χάρτινα κλουβάκια! Αργότερα όμως, γιατι τώρα καταπιάστηκα με το να δώσω μια καλοκαιρινή αύρα στο σαλόνι μου, και η μηχανή πήρε φωτιά!
Εις το επανειδήν!

Happy Sweet Carefree summer!

Καλό, γλυκό, ξέγνοιαστο καλοκαίρι!......

...εύχομαι σε όλους μας! Τελείωσαν τα σχολεία, ξεγνοιάζουμε και εμείς οι δάσκαλοι σιγά σιγά! Αφού ηρέμησα και χαλάρωσα, αν και ποτέ δεν είναι αρκετά, αποφάσισα να επανέλθω με το blackforest trifle που υποσχέθηκα και τις ιδέες μου για καλοκαιρινή ανανέωση σε σαλόνι και μπαλκόνι!

Την αρχική συνταγή τη βρήκα σε ένα περιοδικό κάποιους μήνες πριν όμως όταν αποφάσισα να την εφαρμόσω στη γιορτή που ανέφερα εδώ, το αποτέλεσμα δεν με ικανοποίησε, αλλά ευτυχώς, είχα χρόνο να την πειράξω-παραλλάξω και τελικά δικαιώθηκα!



Σας παραθέτω τη συνταγή όπως την βρήκα και μέσα σε παρένθεση τις προσθήκες μου!

Blackforest trifle

 Υλικά

400γρ κέικ σοκολάτας, κομμένο σε μεγάλους κύβους

450γρ κερασάκια ή βύσσινο κονσέρβα (Προσοχή! τα βύσσινα της κονσέρβας είναι άνοστα, εγώ χρησιμοποίησα μόνο το ζουμί της κονσέρβας και βύσσινο γλυκό)

1σφηνάκι λικέρ βύσσινο ή κεράσι

300 γρ κρέμα γάλακτος περίπου 35% λιπαρά

3κουτ της σούπας ζάχαρη άχνη

1 κάψουλα βανιλίνη

150 γρ κουβερτούρα κακάο σε φλούδες (εγώ χρησιμοποίησα γάλακτος)

(Επειδή η σκέτη σαντιγί μου φάνηκε πολύ λίγη και άγευστη για το γλυκό χρησιμοποίησα 2 κουτάκια τυρί Φιλαδέλφεια, την σαντιγί και μισό ζαχαρούχο και έφτιαξα μια κρέμα που μοιάζει αρκετά με αυτή του τσιζκέικ χωρίς να ξινίζει, δίνοντας έτσι μια πιο πλούσια και μεστή γεύση στο γλυκό)

Διαδικασία

Στραγγίζουμε τα κερασάκια από το σιρόπι της κονσέρβας, κρατώντας όμως ένα φλιτζάνι το οποίο ενώνουμε με το λικέρ.

Στρώνουμε τους κύβους από το κέικ σε γυάλινα μπολάκια ή ποτηράκια και τους περιχύνουμε με το μείγμα σιρόπι-λικέρ.

Από πάνω ρίχνουμε τα 2/3 από την ποσότητα των βύσσινων-κερασιών, σκεπάζουμε με μεμβράνη και βάζουμε στο ψυγείο. (εγώ κράτησα τα βύσσινα της κομπόστας για άλλη συνταγή και στη θέση τους έβαλα βύσσινα από γλυκό του κουταλιού)

Χτυπάμε την κρέμα γάλακτος την άχνη και τη βανίλια στο μίξερ μέχρι να γίνουν μια σφιχτή σαντιγί. Τη βάζουμε στο ψυγείο ( χτυπάμε το τυρί Φιλαδέλφεια  με το ζαχαρούχο γάλα και το προσθέτουμε στη σαντιγί, ανακατεύουμε καλά, μεταφέρουμε σε κορνέ και το βάζουμε στο ψυγείο.)

Αφού κρυώσει λίγο γαρνίρουμε τα μπολάκια με την κρέμα και πασπαλίζουμε με μπόλικες φλούδες σοκολάτας και τα βύσσινα.

 Το βελτιωμένο αποτέλεσμα μετά την παρέμβαση μου ήταν νοστιμότατο και χορταστικό!
Λάθος η επιλογή του ποτηριού, μιας και δε φαίνονται τόσο ωραία οι στρώσεις αλλά την επόμενη φορά θα ξέρω καλύτερα!
 Να πω, ότι το μυστικό για να πετύχει αυτή η συνταγή είναι η βάση να έχει ένα νόστιμο κέικ σοκολάτας.
 Τώρα πρόσφατα και καθώς περιδιάβαινα διάφορα αγγλόφωνα μπλογκ πέτυχα μια τέλεια συνταγή για ένα chocolate cake, το οποίο είναι αρκετά ζουμερό και νόστιμο χωρίς να τρίβεται! Δυστυχώς δε σημείωσα την πηγή και δε θυμάμαι καθόλου το όνομα του.
Για να είμαι δίκαιη λοιπόν σας παραθέτω και αυτή τη συνταγή που χρησιμοποίησα, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η πρώτη.

Κέικ Σοκολάτας

Υλικά

200γρ ανάλατο βούτυρο αγελάδας, θερμοκρασία δωματίου

200 γρ κρυσταλλική ζάχαρη

4 μεσαία αυγά

150 γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του

50γρ κακάο, κοσκινισμένο

1 πρέζα αλάτι

Διαδικασία

Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200 βαθμούς 

Χτυπάμε το βούτυρο και τη ζάχαρη στο μίξερ μέχρι να γίνει αφράτο το μείγμα.

Σε ξεχωριστό μπολ ανακατεύουμε τα αυγά, όχι υπερβολικά.

Στο βούτυρο και τη ζάχαρη προσθέτουμε τη μισή ποσότητα αυγών το μισό αλεύρι και το μισό κακάο και ανακατεύουμε στη χαμηλότερη ταχύτητα του μίξερ.

Κλείνουμε το μίξερ καθαρίζουμε τα τοιχώματα του μπολ και προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά και το αλάτι, ανακατεύοντας και καθαρίζοντας γύρω γύρω το μπολ για άλλη μια φορά.

Ρίχνουμε το μείγμα σε βουτυρωμένη φόρμα και ψήνουμε για 20 περίπου λεπτά ή μέχρι να βγαίνει καθαρό το μαχαίρι από το κέντρο του κέικ.

Όταν το κέικ κρυώσει μπορείτε να το γεμίσετε με πραλίνα όπως έκανα εγώ στην παρακάτω εικόνα και καλή σας όρεξη!

Και ευτυχώς ή δυστυχώς από όρεξη πάμε καλά, υπερβολικά καλά φοβάμαι! Πρέπει επειγόντως να μπω σε δίαιτα αλλιώς θα βγω με τη φόρμα του δύτη στις παραλίες! Μήπως σας βρίσκεται καμιά συνταγή για δίαιτα αυτή τη φορά; Κάθε προσφορά δεκτή!

Μέχρι να βρω την κατάλληλη δίαιτα όμως και να ανανεωθώ, ανανεώνω το μπαλκόνι μου και το σαλόνι μου! Σας στέλνω δυο εικόνες για να πάρετε μια ιδέα και επανέρχομαι, ελπίζω σύντομα!

Καλή μας ξεκούραση και καλά μπανάκια, καιρού επιτρέποντος!

Cheesecake love!!! - Lemon cheesecake :-)

Τσιζκέικ αγάπη μου!!!

Όπως υποσχέθηκα και στην προηγούμενη ανάρτηση μου, επιστρέφω με τα δικά μας τσιζκεικ!
Ο άντρούλης μου, όπως προείπα, λατρεύει το συγκεκριμένο γλυκό.
Απ' τη στιγμη που το δοκίμασε, ήταν, πως να το πω αλλιώς, έρωτας με την πρώτη ματιά!

Αν και πάντα ήταν σχετικά συντηρητικός με τις γεύσεις των γλυκών, δεν του πολυαρέσουν οι σοκολατίνες, ας πούμε, αλλά ούτε και οι μους και οι αποκλειστικά κρεμώδεις υφές, το συγκεκριμένο γλυκό τον κέρδισε! Έπρεπε λοιπόν και εγώ, για να κερδίσω την καρδιά του (μιας και σε εμάς τους δυο ο έρωτας σίγουρα περνάει απ' το στομάχι), να καταφέρω να του φτιάξω το αγαπημένο του γλυκό, έτσι όπως αυτός το ονειρευόταν!

Η εικόνα είναι από το http://fashionist.gr μιας και δεν έβγαλα φωτογραφίες από το δικό μου!

Θα μου πείτε σιγά τα ωά! Το απλούστερο γλυκό του κόσμου!
Και όμως, είμαστε απαιτητικοί, το θέλουμε ελαφρύ, ψιλοξινούτσικο αλλά όχι και υπερβολικά, άψητο και με αρκετούτσικο μπισκότο για βάση, χωρίς έντονη γεύση της κρέμας γάλακτος, και με την ακριβή δόση μαρμελάδας ή γλυκού που χρειάζεται για να μη μας λιγώσει!
Λίγα είναι τα ζαχαροπλαστεία στα οποία το βρήκαμε στις αγαπημένες μας αναλογίες και ακόμα πιο λίγα τα καφέ!
Σας έπεισα λοιπόν, ότι δεν μιλάμε και για την πιο εύκολη υπόθεση του κόσμου;! Για τα γούστα μας πάντα!
 Έψαξα, πειραματίστηκα, αλλά, μια ήταν η συνταγή που μας κέρδισε τελικά και τους δυο! Αυτή που βρίσκεται πάνω στο κουτάκι του γάλακτος του ζαχαρούχου!
 Αν τα γούστα σας στο τσιζκεικ μοιάζουν με τα δικά μας ακολουθήστε την και θα με θυμηθείτε!

Cheese cake 

 (συνταγή προσαρμοσμένη για εμάς)

Υλικά (για 6-8 μερίδες)

3 κουτιά τυρί τύπου Φιλαδέλφεια

2/3 κουτιού γάλα ζαχαρούχο

χυμός από 2 λεμόνια

μαρμελάδα ή γλυκό του κουταλιού της επιλογής μας

1,5 κουτί μπισκότα Digestive

3 κουτ. της σούπας βούτυρο 

Τρόπος Παρασκευής

Για την τάρτα: 

Αλέθουμε στο μπλέντερ τα μπισκότα

 και προσθέτουμε το βούτυρο λιωμένο μέχρι να γίνει μια ομοιόμορφη μάζα.

 Στρώνουμε το μείγμα στο πιατάκι.

Το βάζουμε στο ψυγείο να παγώσει μέχρι να ετοιμάσουμε την κρέμα. 

Για την κρέμα:

Ανακατεύουμε το ζαχαρούχο με το τυρί και το χυμό λεμονιού.

Ρίχνουμε την κρέμα στο ταψάκι και τη στρώνουμε με τη σπάτουλα.

Βάζουμε στο ψυγείο να κρυώσει.

Στρώνουμε τη μαρμελάδα

και βάζουμε στο ψυγείο τουλάχιστον 3 ώρες μέχρι να παγώσει καλά! 

Και ναι, βγαίνει ένα υπέροχο μαγευτικό τσιζκέικ και ο άντρας μου τρώει το μισό ταψί και παραπάνω, γιατί είναι και ευκολοφάγωτο παναθεμάτο!!!

Όποτε συζητάμε λοιπόν, επερχόμενης μιας γιορτής, για το τι γλυκό θα φτιάξουμε, το πρώτο πράγμα που ακούς είναι: "καιρό έχουμε να φτιάξουμε ένα τσιζκεικ!"
 Και το φτιάχνουμε και ο άνθρωπος είναι απόλυτα ικανοποιημένος!
 Έλα όμως, που εγώ, θέλω το κάτι τις παραπάνω, το κάτι διαφορετικό βρε αδερφέ!
Και πειραματίζομαι φτιάχνοντας και άλλα γλυκά πετυχημένα τις περισσότερες φορές αλλά το μαράζι του τσιζκέικ παραμένει στο πρόσωπο του αντρούλι μου!
Ε στη γιορτή του λοιπόν, αποφάσισα να μείνουμε και οι δυο ικανοποιημένοι!
 
Επειδή εκτός από το τζιζκέικ του αρέσουν πολύ και οι λεμονόπιτες σκέφτηκα ότι μια ωραία ιδέα ήταν να τα συνδυάσω και τα δύο! Και φυσικά, θα κρατούσα την βάση και την κρέμα στην οποία απλά θα προσέθετα και λίγο ξύσμα και το μόνο που έλειπε ήταν να βρω γλυκό λεμόνι! Ε, δε βρήκα τίποτα-τουλάχιστον στην πόλη μας όπου έψαξα! Κουράγιο να φτιάξω γλυκό λεμόνι δεν πολυείχα και τότε μου ήρθε η έμπνευση! Παλαιότερα είχα φτιάξει κάτι lemon bars στις οποίες είχα βάλει κρέμα λεμόνι! Αποφάσισα λοιπόν να φτιάξω την ίδια κρέμα και αφού κρυώσει να την βάλω πάνω από το τσιζκέικ!! Ε, αυτό ήταν!! Έγινε απλά απίθανο!! Παραθέτω την συνταγή από την κρέμα λεμονιού η οποία είναι πανεύκολη!

 

Κρέμα λεμονιού

Υλικά συνταγής

• Για 2 βάζα των 250 ml:
• 2 μεγάλα αυγά αυγά σε θερμοκρασία δωματίου
• 3 μέτρια ζουμερά λεμόνια ακέρωτα (θα χρησιμοποιήσουμε το ξύσμα και 200 ml χυμό)
• 1 1/3 φλ. τσαγιού ζάχαρη
• 1 μπαστουνάκι (125 γραμμ.) βούτυρο κομμένο σε κομματάκια, σε θερμοκρασία δωματίου
• 3 κ.γλ. κορν φλάουρ
• Για τη φύλαξη:
• 2 αποστειρωμένα βάζα των 250 ml
• 2 κομμάτια αντικολλητικό χαρτί ψησίματος κομμένα στις διαστάσεις των καπακιών

Εκτέλεση

1. Πλένουμε τα λεμόνια και τα σκουπίζουμε καλά. Τα ξύνουμε με μια ξύστρα. Έπειτα τα κόβουμε στη μέση και τα στύβουμε. Θα χρησιμοποιήσουμε τόσο το ξύσμα όσο και το χυμό τους.

2. Σε μικρή κατσαρόλα με χοντρή βάση τοποθετούμε τα αυγά και τα χτυπάμε να διαλυθούν με σύρμα. Προσθέτουμε το ξύσμα, το χυμό, τη ζάχαρη, το βούτυρο και το κορν φλάουρ. Ανακατεύουμε με το σύρμα όλα τα υλικά και βάζουμε την κατσαρόλα σε μέτρια φωτιά. Αυτή η κρέμα απαιτεί συνεχές ανακάτεμα με το σύρμα. Συνεχίζουμε το ανακάτεμα για περίπου 10΄, έως ότου η κρέμα αρχίσει να πήζει. Στη συνέχεια χαμηλώνουμε τη φωτιά και την αφήνουμε απλά να σιγοβράζει για 1΄, ανακατεύοντάς τη συνεχώς. Την αποσύρουμε από τη φωτιά.

3. Γεμίζουμε τα ζεστά βάζα με τη ζεστή κρέμα μέχρι πάνω. Καλύπτουμε με το αντικολλητικό χαρτί και σκεπάζουμε με τα καπάκια τα καυτά βάζα. Τα αφήνουμε στον πάγκο μέχρι να έρθουν σε θερμοκρασία δωματίου, για μερικές ώρες. Τα διατηρούμε στο ψυγείο για 1½ μήνα. Για το τσιζκέικ χρησιμοποιώ τη μισή ποσότητα και είναι αρκετή! Αφήνω την κρέμα να κρυώσει καλά πριν την βάλω στο τσιζκέικ!

Εννοείται πως το συγκεκριμένο τσιζκέικ έκανε θραύση μιας και είναι πολύ ελαφρύ και η ελαφρώς ξινούτσικη γεύση που του δίνει το λεμόνι είναι ότι πρέπει μετά από ένα γεύμα!

Δοκιμάστε τη και θα με θυμηθείτε!

 

Φυσικά μη νομίζετε ότι ησύχασα με αυτό! Είχα χρόνο στη διάθεση μου και μιας και περιμέναμε κόσμο στη γιορτή και το τσιζκέικ κινδύνευε να φαγωθεί πολύ νωρίτερα θέλησα να φτιάξω και δεύτερο γλυκό ένα blackforest trifle το οποίο με κάποιο μαγικό τρόπο, κατέληξε να είναι ένα τσιζκεικ blackforest! Αλλά για αυτό θα σας πω στην επόμενη ανάρτηση! Μέχρι τότε καλές ζαχαροτεχνίες!